من اعتقادی به برد تیم برنده نداشتم و همکارم لازم می دانست این را با دست و پا و چشم و ابرو و حتی کم مانده بود با کتک به همه حالی کند که ما از روی رگ ناسیونالیستییمان داریم از حسودی...بله!

من اصولا اهل دیدن فوتبال نیستم .اما وقتی تب بازیهای باشگاهی ان هم از نوع اروپایی اش به بالای چهل می رسد مجبور می شوم برای اینکه زیر بارش یکریز نقد ورزشی از سوی بقیه خیس خیس نشوم چند جمله ای را بدون باور و اصلا آگاهی قبلی حواله کنم.( از این جور نوشتن متنفرم!). وقت استراحت بود که همکارم داشت زائلش می کرد. توی سرم دنبال یک جور واکنش سریع و البته توام با مهربانی می گشتم تا وقتی بچه ای شروع به نا فرمانی کرد بدان چه بگویم و چه کنم که سر جایش بشیند. مهد کودکی که توش کار می کنم توی محله ایست که کم از گتو های آمریکایی ندارد.. فکر کنید بچه ی چهار ساله ی قلدری که بخواهد مچ دستت را محکم بگیرد و بپیچاند تا آخت در بیاید. بعد تازه بخندد و بگوید: بذار توی آرامش خودم باشم!.. حالا من باید فقط توی چند دقیقه ای که مثلا برای فکر کردن وقت دارم به کشف تازه ای توی رفتار با کودک دست پیدا کنم. این فوتباله...بله!

بالاخره زندگی همین نیست. یعنی این نیست که بنشینی( با پاهای جمع شده. این مهم است!)ببینی یکی دارد فوتبال را تا توی توالت بچه ها هم می کشاند. بلند که شدم( این جای کار نیمه ی اول من تمام شده بود) اول فکر کردم بگویم: آقای "ن" بچه های چهار ساله با فوتبال تربیت یاد       نمی گیرند. اما گفته بودم: آقای "ن" از کیک دیروزتان ممنون٬خوشمزه بود٬ تا بعد.

بعضی وقتها فکر می کنم شاید بهتر بود٬ استادیار کلاس رودکی بودم با موهای سفید.            مادرم می گوید: تو به یه عقل نو احتیاج داری دختر.