آویزان دستهام تا نزدیکترین ارتفاع رسوایی آمدم. نبودی عزیز. نبودی. از خارهای کویر سمنان تا کوچه باغهای نیشابور که گمنام مرده اند..از چشمهای قرمز راننده های اتوبوس..از دلتنگی شبهایی که بساطش را روی جاده پهن می کند..چناری که کنار جوب, نزدیک امامزاده علی اکبر بود و بچگی ام را با تکه دستمالهای نذری به خاطراتم گره می زد. گم شدن تو را فقط ستاره ای دید که چشمهایش برای پلک زدن تاول زده بود.آسمانی که رد پایت را کول گرفت و روی سقف خانه ی مان لانه ساخت. من تا کجا طاقت بیاورم؟ کاش با دوچرخه ات بیافتی توی کوچه و هی بوق بوق..که من اینجام. یا پانزده سالگی ات را با عشقی داغ روی سر همه خراب کنی. برای مادر جدیدترین فیلم فارسی های عشقی را کرایه بگیری و یک صفحه ی قدیمی از فرهاد را هدیه تولد بابا کنی..( میبینم صورتم و تو آیینه..این غریبه کیه از من چی می خواد..)..                  خواب دیدم یک قفس مسی خریدم با دو تا ماهی توش ..می خواندند..بعد یکیشان به دیگری گفته بود: این دریا که می گویند را تو دیده ای؟ جواب شنیده بود: ما در قفس بین باد به دنیا می آییم..    دار..بلندی رسوایی من و توست. تنها سه حرفی که عشق می شناختیمش. بگو کجایی؟