ازاولین تابستانی که طعم لذت بچه گانه را توی باغهای پدر بزرگ چشیدم ..تا عضویت در گروهی که به مبارزه با فئودالیسم و کاپیتالیسم شناخته شده بود..یا رسیدن به اینجایی که دموکراسی یک کشور کاپیتالیسم را به رسمیت بشناسی!..اینها خالهای کوبیده شده بر روزهای من است..دنیا قبل از اینکه غریب باشد,کوچک است رفیق..بعد چی؟ یادم است مشقهایم را سر پا می نوشتم مبادا موقع بلند شدن زانوهای لاغرم بشکند.رماتیسم ارثی مادری. سلامتی و عاشق شدن اینجای کار هفده سالی داشتم.از بوی ادکلنی که می زد مستش شدم. یک روز خواهرش گفت:دوست دختر تازه اش رقاصه است,اندام قشنگی هم دارد. بعد چی؟ دنیا به طرز شگفت آوری از پیچیدگی می نالد. شبهایی هم آمد که ابو الخیر می خواندم شاید من من را یک جایی توی زیر زمین خانه مان پیدا کنم. شد یا نه..نمی دانم. فقط فهمیدم "یک شکر از هزار گفتن " خیلی هم سخت نیست چون حرف زدن ساده ست.    حالا جای خودم را خوب نمی شناسم..اسمم را..و خالهایم رو به پاک شدن است..

دنیایی ست رفیق..نه؟