دست می کنم ته جیبهام٬
تار عنکبوتهای تنم را توی سوراخ جیبم قایم کرده ام.
او راه می رود..و توی مغزش قبرستانی از کوچه ها چال می شود.
تو ایستاده ای٬ با شتابی برابر مرگ٬ و شکلت شبیه یاسهای رنگ و رو رفته ای شده که روی دیوار بود.
مادربزرگ مرد.وقتی هنوز جان داشت و یاسهای روی دیوار بوی مرده ای می داد که انگار هلش داده باشند. بوی کافور .
آنها توی مه گیر کرده اند و توی چشمهاشان نم بزرگی به چشم می خورد. نسل مترسکهای مرده .
شما مال اینجا نیستید نه ؟مثل بابا که فکر می کند آخر دنیا روی بلندترین کوه است!
ما چراغ به دست شاعران مرده را راهی می کنیم با آینه مادربزرگ که انعکاس عزراییل بود و یک جلد شمعدانی پوسیده.
ها می کنم توی دستم. سگ همسایه بلند فحش می دهد. تاریکی می زند تو ی صورت. من از کولی ها بودم از آنهاییشان که خانه دارند٬ سکه٬ آدمهای زیاد.
چال قبرش تمام شده. می ایستد بالای سرش. ها توی دستها و توی جیبهاش به عنکبوتهای مرده می خندد.
● مریم بیات | | یک حکایت واقعی.. "به تو گفتم گنجشک کوچک من باش" آشیانه ها را سوختند. به تو گفتم: نمی دانم فرق من برای رفتن و ماندن چیست که این روزها ادامه ی خود را ته هیچ استکانی نمی بینم٬که این روزها ادامه ی من نیست. من به بال کلاغها معتاد است و به پروازی که ته قفس چمبره زده٬ تنهایی ضمیر اول شخصی مفرد.! ۰ - پایین پنجره تکه سیاه کوچکی به چشم می خورد.آرام تکانش دادم٬نبود٬رفته بود.چالش کردم٬کنار کاج بزرگی که سایه می انداخت همه جا.قبر مرفه.اسمش را گذاشتم:اتفاق افتاده! از درخت پرت شده بود؟ نه.پس چی؟ مست و از هم پاشیده. و تخمهایش ادامه ی گنجشکی بودند که روزی اتفاق افتاده ای شد. ۰ پر به پر من در نگاه تو بودم که دستهایم عنکبوت پیری که پاهایم ضرب دری تنیده ای که پیاده از تنم بالا می رفت. که زن می مرد٬ که این زمین جای گریه ی ما نیست. که من هنوز گنجشک کوچک تو باشم. ● مریم بیات | | به مشتهای سنگدار پرنده ها.. و ارسل علیهم طیرا ابابیل. ترمیهم بحجاره من سجیل. ( فیل آیه ۳و ۴) ... و بر هلاک آنان مرغان ابابیل را فرستاد. آنان آن سپاه را با سنگهای سجیل دوزخی سنگباران کردند. ● مریم بیات | | هفتاد سنگ قبر آن روز٬نام فتح بیرونم می گذاشت. و شکل فتح فوری بود امروز برج فاتحه- انگشتهای تو- در فتح دیر با لکه های تاخیر نام مرا کنام آتش... چوب بزرگی که بر طبل مسی بزرگ می کوبد٬بر سنگ می تراشند.داخل مقبره پوکه های خالی فشنگ٬نقاب٬ و شرم انگشت می گذارند٬ با استکان مراد که هنوز گول را ندیده بود وقتی برای جوخه های حواری نوشت که الفبا از بام های شهر خون نا خوانا را بر دیوار زد یدالله رویایی. ● مریم بیات | | گیرم که در باورتان به خاک نشستهامو ساقههای جوانم از ضربههای تبرهایتان زخمدار استبا ریشه چه میکنید ؟گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرندهایدپرواز را علامت ممنوع میزنیدبا جوجههای نشسته در آشیان چه میکنید ؟گیرم که میکشیدگیرم که میبریدگیرم که میزنیدبا رویش ناگزیر جوانه چه میکنید ؟ خسرو گلسرخی ● مریم بیات | | اصلا خودکارم ته کشیده ات خوابم ایستادنم. خودت دور بزنی خودت را ٬ پیچ در پیچ تنهاییم٬ چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬ پیچ بعدی٬ بازی٬ سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی. که مهره باشی و نفهمی. پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت یکی بود ..که با ما نبود. ● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
یک حکایت واقعی..
"به تو گفتم گنجشک کوچک من باش"
آشیانه ها را سوختند.
به تو گفتم: نمی دانم فرق من برای رفتن و ماندن چیست که این روزها ادامه ی خود را ته هیچ استکانی نمی بینم٬که این روزها ادامه ی من نیست.
من به بال کلاغها معتاد است و به پروازی که ته قفس چمبره زده٬
تنهایی ضمیر اول شخصی مفرد.!
۰
- پایین پنجره تکه سیاه کوچکی به چشم می خورد.آرام تکانش دادم٬نبود٬رفته بود.چالش کردم٬کنار کاج بزرگی که سایه می انداخت همه جا.قبر مرفه.اسمش را گذاشتم:اتفاق افتاده! از درخت پرت شده بود؟ نه.پس چی؟ مست و از هم پاشیده. و تخمهایش ادامه ی گنجشکی بودند که روزی اتفاق افتاده ای شد.
پر به پر
من در نگاه تو بودم
که دستهایم عنکبوت پیری
که پاهایم ضرب دری تنیده ای که پیاده از تنم بالا می رفت.
که زن می مرد٬
که این زمین جای گریه ی ما نیست.
که من هنوز گنجشک کوچک تو باشم.
● مریم بیات | | به مشتهای سنگدار پرنده ها.. و ارسل علیهم طیرا ابابیل. ترمیهم بحجاره من سجیل. ( فیل آیه ۳و ۴) ... و بر هلاک آنان مرغان ابابیل را فرستاد. آنان آن سپاه را با سنگهای سجیل دوزخی سنگباران کردند. ● مریم بیات | | هفتاد سنگ قبر آن روز٬نام فتح بیرونم می گذاشت. و شکل فتح فوری بود امروز برج فاتحه- انگشتهای تو- در فتح دیر با لکه های تاخیر نام مرا کنام آتش... چوب بزرگی که بر طبل مسی بزرگ می کوبد٬بر سنگ می تراشند.داخل مقبره پوکه های خالی فشنگ٬نقاب٬ و شرم انگشت می گذارند٬ با استکان مراد که هنوز گول را ندیده بود وقتی برای جوخه های حواری نوشت که الفبا از بام های شهر خون نا خوانا را بر دیوار زد یدالله رویایی. ● مریم بیات | | گیرم که در باورتان به خاک نشستهامو ساقههای جوانم از ضربههای تبرهایتان زخمدار استبا ریشه چه میکنید ؟گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرندهایدپرواز را علامت ممنوع میزنیدبا جوجههای نشسته در آشیان چه میکنید ؟گیرم که میکشیدگیرم که میبریدگیرم که میزنیدبا رویش ناگزیر جوانه چه میکنید ؟ خسرو گلسرخی ● مریم بیات | | اصلا خودکارم ته کشیده ات خوابم ایستادنم. خودت دور بزنی خودت را ٬ پیچ در پیچ تنهاییم٬ چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬ پیچ بعدی٬ بازی٬ سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی. که مهره باشی و نفهمی. پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت یکی بود ..که با ما نبود. ● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
به مشتهای سنگدار پرنده ها..
و ارسل علیهم طیرا ابابیل. ترمیهم بحجاره من سجیل. ( فیل آیه ۳و ۴) ... و بر هلاک آنان مرغان ابابیل را فرستاد. آنان آن سپاه را با سنگهای سجیل دوزخی سنگباران کردند.
و ارسل علیهم طیرا ابابیل.
ترمیهم بحجاره من سجیل.
( فیل آیه ۳و ۴)
... و بر هلاک آنان مرغان ابابیل را فرستاد. آنان آن سپاه را با سنگهای سجیل دوزخی سنگباران کردند.
● مریم بیات | | هفتاد سنگ قبر آن روز٬نام فتح بیرونم می گذاشت. و شکل فتح فوری بود امروز برج فاتحه- انگشتهای تو- در فتح دیر با لکه های تاخیر نام مرا کنام آتش... چوب بزرگی که بر طبل مسی بزرگ می کوبد٬بر سنگ می تراشند.داخل مقبره پوکه های خالی فشنگ٬نقاب٬ و شرم انگشت می گذارند٬ با استکان مراد که هنوز گول را ندیده بود وقتی برای جوخه های حواری نوشت که الفبا از بام های شهر خون نا خوانا را بر دیوار زد یدالله رویایی. ● مریم بیات | | گیرم که در باورتان به خاک نشستهامو ساقههای جوانم از ضربههای تبرهایتان زخمدار استبا ریشه چه میکنید ؟گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرندهایدپرواز را علامت ممنوع میزنیدبا جوجههای نشسته در آشیان چه میکنید ؟گیرم که میکشیدگیرم که میبریدگیرم که میزنیدبا رویش ناگزیر جوانه چه میکنید ؟ خسرو گلسرخی ● مریم بیات | | اصلا خودکارم ته کشیده ات خوابم ایستادنم. خودت دور بزنی خودت را ٬ پیچ در پیچ تنهاییم٬ چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬ پیچ بعدی٬ بازی٬ سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی. که مهره باشی و نفهمی. پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت یکی بود ..که با ما نبود. ● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
هفتاد سنگ قبر
آن روز٬نام فتح بیرونم می گذاشت. و شکل فتح فوری بود امروز برج فاتحه- انگشتهای تو- در فتح دیر با لکه های تاخیر نام مرا کنام آتش... چوب بزرگی که بر طبل مسی بزرگ می کوبد٬بر سنگ می تراشند.داخل مقبره پوکه های خالی فشنگ٬نقاب٬ و شرم انگشت می گذارند٬ با استکان مراد که هنوز گول را ندیده بود وقتی برای جوخه های حواری نوشت که الفبا از بام های شهر خون نا خوانا را بر دیوار زد یدالله رویایی.
بیرونم می گذاشت.
و شکل فتح فوری بود
امروز برج فاتحه- انگشتهای تو-
در فتح دیر
با لکه های تاخیر
نام مرا
کنام آتش...
چوب بزرگی که بر طبل مسی بزرگ می کوبد٬بر سنگ می تراشند.داخل مقبره
پوکه های خالی فشنگ٬نقاب٬ و شرم انگشت می گذارند٬ با استکان مراد که هنوز
گول را ندیده بود وقتی برای جوخه های حواری نوشت که الفبا از بام های شهر خون
نا خوانا را بر دیوار زد
یدالله رویایی.
● مریم بیات | | گیرم که در باورتان به خاک نشستهامو ساقههای جوانم از ضربههای تبرهایتان زخمدار استبا ریشه چه میکنید ؟گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرندهایدپرواز را علامت ممنوع میزنیدبا جوجههای نشسته در آشیان چه میکنید ؟گیرم که میکشیدگیرم که میبریدگیرم که میزنیدبا رویش ناگزیر جوانه چه میکنید ؟ خسرو گلسرخی ● مریم بیات | | اصلا خودکارم ته کشیده ات خوابم ایستادنم. خودت دور بزنی خودت را ٬ پیچ در پیچ تنهاییم٬ چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬ پیچ بعدی٬ بازی٬ سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی. که مهره باشی و نفهمی. پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت یکی بود ..که با ما نبود. ● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
گیرم که در باورتان به خاک نشستهامو ساقههای جوانم از ضربههای تبرهایتان زخمدار استبا ریشه چه میکنید ؟گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرندهایدپرواز را علامت ممنوع میزنیدبا جوجههای نشسته در آشیان چه میکنید ؟گیرم که میکشیدگیرم که میبریدگیرم که میزنیدبا رویش ناگزیر جوانه چه میکنید ؟ خسرو گلسرخی
خسرو گلسرخی
● مریم بیات | | اصلا خودکارم ته کشیده ات خوابم ایستادنم. خودت دور بزنی خودت را ٬ پیچ در پیچ تنهاییم٬ چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬ پیچ بعدی٬ بازی٬ سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی. که مهره باشی و نفهمی. پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت یکی بود ..که با ما نبود. ● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
اصلا خودکارم ته کشیده ات
خوابم
ایستادنم.
خودت دور بزنی خودت را ٬
پیچ در پیچ تنهاییم٬
چمبره از تنت که بوی هذیانهای کوچه ی بچگی ام بود٬
پیچ بعدی٬ بازی٬
سرباز من بودم و تو تفنگ آبپاشت را پیدا نمی کردی.
که مهره باشی و نفهمی.
پیچ آخر٬ قصه ی خودکارت
یکی بود ..که با ما نبود.
● مریم بیات | | بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است. ● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
بدرقه ی کابوسهای بی دندان. نشیب لحظه هایی که می گذرد. که آینه آینه از نگاهت پیر شوم. که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته. که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬ بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬ شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬ زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬ از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬ که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی. که دلت بگیرد از درد. به شب بگویید سیاهی را آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است.
نشیب لحظه هایی که می گذرد.
که آینه آینه از نگاهت پیر شوم.
که این باران روی سقف خانه ما تخم گذاشته.
که گلو گلو از گهواره ی کوچک بچگی بغض کنی٬
بالا بیاوری کلمه هایی که از اعدام وزن تبرعه شدند٬
شعر بگویی تا عاشقانه ی دستهات نپوسد٬
زنانگی گم شده ات را هوار بکشی٬
از باغچه های باکرگیت گل بچینی٬سبد سبد٬
که به بازار رنگها و تکرار ها عادت کنی.
که دلت بگیرد از درد.
به شب بگویید سیاهی را
آرامتر بنوازد٬ تنهاییم خواب است.
● مریم بیات | | بخواب شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را بگیر توی مشتت. شب را بکشید روی صورت سیاه بازها که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم من یکی از سیاه باز هایی بودم که یک روز باد زد توی صورتم! فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش گفت بخواب صحنه لای انگشتانت می پرد شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند. ● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
بخواب
شاپرکها روی سکوی پرواز قاب شدند. این سطر را
بگیر توی مشتت.
شب را بکشید روی صورت سیاه بازها
که صحنه خاک نخورد... این نقطه ها را هم
من یکی از سیاه باز هایی بودم
که یک روز باد زد توی صورتم!
فکر کردم بیت بگویم که حروفش به ما بیاید اما
من تو به هم نمی آییم مثل سیگاری که دهانم نمی گیردش
گفت بخواب
صحنه لای انگشتانت می پرد
شاپرکها کلاغهای بزرگی شده بودند.
● مریم بیات | | از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست.. می خواهم خواب را دور بزنم باران هیچ کجا را چتر کنم روی تمام جاده ها ببارم روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را برای گنجشکها نگه دارم و پاییز را به شاخه ها گره بزنم با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک کمی هوا مانده سهم مرداب تا نیلوفر ها رنگشان نپرد صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد من جاده ها را دور زدم سفرها خواب بودند. ● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
از قبل..به یاد فرشته ی کوچکی که می گوید تنهاست..
می خواهم خواب را دور بزنم
باران هیچ کجا را چتر کنم
روی تمام جاده ها ببارم
روی سایه های افقی عمودی دراز بکشم
خنده هایم را برای بیابانهای عاشق نامه کنم
که جنگل مدتهاست عشق ما را از بر است
لیوانهای خالی را سر بکشم سرگردانی را
با ویرانه ها تقسیم کنم خرمالوهای تب دار را
برای گنجشکها نگه دارم
و پاییز را به شاخه ها گره بزنم
با کوه زوزه بکشم با باد نسیمها را قلقلک
کمی هوا مانده سهم مرداب
تا نیلوفر ها رنگشان نپرد
صدای رود هم قرض خط خطی هایم که لالایی باشد
من جاده ها را دور زدم
سفرها خواب بودند.
● مریم بیات | | شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست قرینه های سیاهت نیست پاهای ضربدری ات٬ نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات مثل مربعی با طول و عرض هیچوقت بزرگ . مثل.. شکل حرفهایش نیستی............ ● مریم بیات | |
شکل حرفهایش شده بودی شکل هندسی دیروزهایش که هیچ وقت مربع بزرگ نبودی مثل ورقهای سفید بی کسی ات مثل چراغی که هلت داد توی نگاهش و نفهمیدی که زرد بود دیروز.. فردا.. حالا که برای گلدانهایت شعر نمی خری برای سیر کردن خطهایت پول نداری برای کلاه گذاشتن یا برداشتن.. بیا.. نه! برو سر خط
کجا بودی؟! پشت چراغ قرمز و دستهایت شبیه کلاه شده نیست دستت نیست
قرینه های سیاهت نیست
پاهای ضربدری ات٬
نیستی٬ مثل دیروزهای هندسی ات
مثل مربعی با طول و عرض
هیچوقت بزرگ .
مثل.. شکل حرفهایش نیستی............
● مریم بیات | |
"اتفاقها بدون هیچ زحمتی واقعی هستند"
Home Email
حسین پناهی یکی با من ص.و دانشجو سکسکه نادر نظامی عکس فوری نیلوفر اعتمادی چکمه ها خرمگس سلمان جبار پور اسبم را برای خداوند میبرم الهه شاملو کیا بهادری پگسا مثل سیگار بعد چای پتک.ادبیات اعتراض مجتبی ماندگاری اخترک 0098
